Paravar

முத்துக் கரையின்மக்கள்

கீழே செல்லுங்கள்

மன்னார் வளைகுடாவில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேல்

பரவர், பரதவர், பரதகுலம் என்றும் அழைக்கப்படும் பரவர், கடலோடித் தமிழ்க் குலம். கீழக்கரை முதல் கன்னியாகுமரி வரை கடற்கரை நெடுகிலும் இவர்களின் ஊர்கள் அமைந்துள்ளன; தூத்துக்குடி அதன் மையம். இலங்கையில் நீர்கொழும்பு, கொழும்பு, மன்னார், புத்தளம் ஆகிய இடங்களில் வாழும் பரதர் குடும்பங்களும் இதே வேரைச் சேர்ந்தவை.[7][25]

‘பரதவர்’ என்ற பழைய பெயர், கடலைக் குறிக்கும் ‘பரவை’ என்ற பழந்தமிழ்ச் சொல்லிலிருந்து வந்திருக்கலாம். மகாபாரதத்தின் பரத குலத்தின் வழிவந்தவர்கள் என்று ஒரு குல மரபு கூறுகிறது; வரலாற்றாசிரியர்கள் அதை ஆவணமாக அல்ல, தொன்மமாகவே கருதுகின்றனர்.[25]

2,300முத்துக் கரை முதன்முதலில் எழுத்தில் இடம்பெற்றதிலிருந்து ஆண்டுகள்
20,0001532 முதல் 1537 வரை ஒன்றாகத் திருமுழுக்குப் பெற்றவர்கள்
1713தூத்துக்குடியில் பனிமய மாதா ஆலயம் கட்டப்பட்ட ஆண்டு
4 கோடிபிளினியின் கூற்றுப்படி, ஒரே ரோமப் பெண் அணிந்திருந்த முத்து, மரகதங்களின் மதிப்பு (செஸ்டர்ஸ்)

கொற்கை முதல் இன்று வரை

ஆதாரங்கள் இக்குலத்தைத் தெளிவாகக் காட்டும் பன்னிரண்டு தருணங்கள். பதிவுகள் குறைவாகவோ கருத்து வேறுபாடுடனோ உள்ள இடங்களில் அது அவ்வாறே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

  1. (01/12) ஏறத்தாழ கி.மு. 300

    முத்துக் கரை வரலாற்றில் இடம்பெறுகிறது

    மௌரிய அரசவையில் கிரேக்கத் தூதராக இருந்த மெகஸ்தனீஸ், தென்கோடியில் ‘பண்டையா’ என்ற ஒரு நாட்டைப் பற்றி எழுதினார்; அதை முத்துக்களுடன் இணைக்கும் ஒரு கதையையும் கூறினார். கொற்கையிலிருந்து ஆண்ட முற்காலப் பாண்டியரின் நாடே இது என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். இந்தக் கடற்கரையைப் பற்றிய மிகப் பழைய வெளிநாட்டுக் குறிப்பு இதுவே; ஏறத்தாழ 2,300 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது.[1]

    இவ்வளவு முற்காலத்தில் பரதவர் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை. அவர்கள் உழைத்த முத்துக்குளிப்பு அப்போதே இந்தியாவுக்கு அப்பாலும் அறியப்பட்டிருந்தது என்பதை மட்டும் சொல்ல முடியும்.

  2. (02/12) கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு

    முத்துக்களுக்கு ரோம் கொடுத்த விலை

    இந்த நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ‘எரித்திரியக் கடல் பெரிப்ளஸ்’ என்ற கிரேக்க வணிகரின் கடற்பயண வழிகாட்டி நூல் இடத்தைப் பெயரிட்டுக் குறிப்பிடுகிறது: குமரி முனையைக் கடந்தால், பாண்டிய நாட்டில், முத்துக்குளிப்பு நடக்கும் ‘கொல்கி’ உள்ளது. கொல்கி என்பது கொற்கை. தண்டனை பெற்ற குற்றவாளிகளே முத்துக்குளித்தனர் என்றும் அந்நூல் கூறுகிறது.[2][6]

    ரோமில் முத்து செல்வத்தின் அடையாளமாகியிருந்தது. கி.பி. 77இல் தம் ‘இயற்கை வரலாறு’ நூலை முடித்த மூத்த பிளினி, கடலிலிருந்து கிடைக்கும் அனைத்திலும் முத்தையே உயர்ந்ததாக மதித்தார். சிறிது காலம் பேரரசர் கலிகுலாவின் மனைவியாக இருந்த லொல்லியா பவுலினாவை ஒரு சாதாரண நிச்சயதார்த்த விருந்தில் கண்டதை அவர் விவரிக்கிறார்: தலை, கழுத்து, காது, மணிக்கட்டு, விரல்கள் என எங்கும் மரகதங்களும் முத்துக்களும். அவற்றின் மதிப்பு நான்கு கோடி செஸ்டர்ஸ் என்று அவள் கூறினாள்; அதற்கான ரசீதுகளைக் காட்டவும் தயாராக இருந்தாள்.[3][5]

    முத்துக்கள் ஒன்றோடொன்று மோதும் ஒலியைக் கேட்பதற்காக ஒவ்வொரு காதிலும் இரண்டு மூன்று முத்துக்களை அணிந்த பெண்களைப் பற்றியும், ஒரு பந்தயத்தில் வெல்ல ஒரு கோடி செஸ்டர்ஸ் மதிப்புள்ள முத்தைக் காடியில் கரைத்துக் குடித்த கிளியோபாட்ராவைப் பற்றியும் அவர் எழுதுகிறார். இந்தியா, சீனா, அரேபியா ஆகியவை சேர்ந்து ஆண்டுதோறும் பத்து கோடி செஸ்டர்ஸைப் பேரரசிலிருந்து ஈர்த்துக்கொண்டன என்பது அவர் கணக்கு; அதற்கு ஆடம்பரத்தையும் பெண்களையும் அவர் குறை கூறினார். பேரரசர் திபேரியஸும் செனட்டிடம் இதே போன்ற குறையைத் தெரிவித்ததாக டாசிடஸ் கூறுகிறார்.[3][4]

    சிறந்த முத்துக்கள் இந்தியாவிலிருந்தும் இலங்கையிலிருந்தும் வந்தன என்று பிளினி கூறுகிறார்; ஆனால் எந்த நகை எந்த முத்துக்குளிப்பிலிருந்து வந்தது என்று கூறவில்லை. இக்கடற்கரையின் பெரிய முத்துக்குளிப்பு மன்னார் வளைகுடாவில்தான் நடந்தது; தமிழ்நாடு முழுவதும் ரோம நாணயக் குவியல்கள் கிடைத்துள்ளன. எனவே அந்தப் பணத்தில் கணிசமான பங்கு இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கலாம்.[3]

  3. (03/12) கி.பி. 1 முதல் 3ஆம் நூற்றாண்டு

    சங்ககாலக் கடற்கரையின் முத்துக்குளிப்பவர்கள்

    பழந்தமிழ் இலக்கியம் நிலத்தை ஐந்து திணைகளாகப் பிரிக்கிறது. ஐந்தாவதான நெய்தல் கடற்கரை நிலம்; அதன் மக்கள் பரதவர்: மீனவர்கள், படகு கட்டுபவர்கள், உப்பு விளைவிப்பவர்கள், முத்துக்கும் சங்குக்கும் மூழ்குபவர்கள். பட்டினப்பாலை, மதுரைக்காஞ்சி போன்ற பாடல்கள் அவர்களின் உழைப்பை விவரிக்கின்றன.[7]

    தாமிரபரணி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் இருந்த கொற்கை அவர்களின் துறைமுகம்; முற்காலப் பாண்டியரின் முத்துத் துறை. அதே நூற்றாண்டுகளின் கிரேக்க, ரோம எழுத்தாளர்கள் பாண்டியக் கடற்கரையை அதன் முத்துக்களுக்காக அறிந்திருந்தனர்; அவை நாட்டின் மிக மதிப்புமிக்க ஏற்றுமதிப் பொருட்களில் ஒன்று.[6][1]

  4. (04/12) 4 முதல் 12ஆம் நூற்றாண்டு

    அமைதியான நூற்றாண்டுகள்

    இந்த நீண்ட காலத்தில் கடற்கரையைப் பற்றி எழுதப்பட்டவை மிகக் குறைவு; நேர்மையான வரலாறு இதைப் பெரும்பாலும் வெற்றிடமாகவே விட வேண்டியுள்ளது. ஆட்சிகள் மாறின: பாண்டியர், பின்னர் சோழர், மீண்டும் பாண்டியர். ஆறு கொண்டுவந்த வண்டலால் கொற்கை தூர்ந்தது; துறைமுகம் சில கல் தொலைவில் காயலுக்கு நகர்ந்தது.

    பாண்டிய மன்னர்களின் கீழ் பரவர் தலைவர்கள் கடற்கரையை ஆண்டனர் என்று குல மரபு கூறுகிறது. தொடக்ககாலப் பாண்டியர்களையே கொற்கையின் கடலோடிகளுடன் சில அறிஞர்கள் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். சான்றுகள் அவ்வாறு சுட்டுகின்றன; ஆனால் அது உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.[2][7]

  5. (05/12) ஏறத்தாழ 1292

    முத்துப் படுகைகளில் சுறா கட்டுபவர்கள்

    மார்க்கோ போலோ இவ்வழியே கப்பலில் சென்றபோது முத்துக்குளிப்பில் தான் கண்டதை எழுதிவைத்தார்: இளவேனிலில் கூடும் படகுகள், ஒரே மூச்சில் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கும் குளிப்பவர்கள், படுகைகளிலிருந்து சுறாக்களை விலக்கி வைக்க அறுவடையில் பங்கு பெறும் மந்திரவாதிகள். பருவம் குறுகியது; மார்ச், ஏப்ரல் மாதங்களில் சில வாரங்கள் மட்டுமே. கடற்கரை முழுவதும் அதை நம்பியே வாழ்ந்தது.[8]

    இக்காலத்திற்குள் அரபு வணிகர்கள் காயல்பட்டினத்தில் குடியேறி, உள்ளூரில் மணம் முடித்து, முத்துக்குளிப்பில் போட்டியாளர்களாகியிருந்தனர்.

  6. (06/12) 1500களின் தொடக்கம்

    படுகைகளை இழத்தல்

    காயல்பட்டினத்து முஸ்லிம் வணிகர்கள் உள்நாட்டு ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து முத்துக்குளிப்புக் குத்தகையைப் பெற்றனர். தாங்கள் எப்போதும் உரிமை கொண்டிருந்த கடலில், பிறர் விதித்த நிபந்தனைகளின்படி பரவர் உழைக்க வேண்டியதாயிற்று. சச்சரவுகள் வெளிப்படையான மோதலாக மாறின. உண்மையில் என்ன நடந்தது, யார் முதலில் தாக்கினர் என்பதில் ஆதாரங்கள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபடுகின்றன.[9][10]

  7. (07/12) 1532 முதல் 1537

    கடற்கரை முழுவதும் திருமுழுக்கு

    சண்டைக்கு முன். 1500களின் தொடக்கத்தில் முத்துக்குளிப்பு முஸ்லிம் வணிகர்களின் கையில் இருந்தது; அதன் வருவாயை அவர்கள் உள்நாட்டு ஆட்சியாளர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டனர். அந்த ஆட்சியாளர்களோ விஜயநகரப் பேரரசரின் கீழ் இருந்தவர்கள். எப்போதும் இப்படுகைகளில் முத்துக்குளித்த பரவர், அதே படுகைகளில் கூலிக்கு உழைத்தனர். முத்துக்குளிப்பு தொடர்பாக இரு தரப்புக்கும் இடையே பல பத்தாண்டுகளாக மோதல்கள் நடந்துவந்தன.[9][16]

    அவமதிப்பு. குலத்தின் சொந்த மரபு இதை இவ்வாறு கூறுகிறது: தூத்துக்குடியில் ஒரு பரவர் பெண் பணியாரம் விற்றுக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு முஸ்லிம் ஆண் அவளை அவமதித்தான். அவளுடைய கணவர் அவனை எதிர்கொள்ளச் சென்றார்; சண்டையில், கனமான காதணியுடன் அவரது காது மடல் அறுக்கப்பட்டது. அறுக்கப்பட்டது அந்தப் பெண்ணின் காதே என்று ஒரு பரவர் வழக்கு கூறுகிறது. இயேசு சபையைச் சேர்ந்த ஜோவாவ் த லுசேனாவைப் பின்பற்றும் போர்த்துக்கீசிய எழுத்தாளர்கள், ஒரு கைகலப்பில், காதிலிருந்த வளையத்துக்கு ஆசைப்பட்ட ஒருவன் ஒரு பரவரின் காதைப் பிய்த்தெடுத்தான் என்று மட்டுமே கூறுகின்றனர். அதன் பொருள் என்ன என்பதில் அனைவரும் ஒத்துப்போகின்றனர்: காதணிகளைப் பிய்த்தெடுப்பதைவிடப் பெரிய அவமானம் இல்லை; அது தங்கள் அனைவருக்கும் இழைக்கப்பட்டதாகக் குலம் முழுவதும் கொண்டது. ஆண்டு 1532, 1534 அல்லது 1536 எனக் கூறப்படுகிறது.[11][12][13]

    பரவர் தலைக்கு விலை. பரவர் தூத்துக்குடியின் முஸ்லிம் குடியிருப்பைத் தாக்கிப் பலரைக் கொன்றனர். அதற்குக் கிடைத்த பதில், அவர்களால் வெல்ல முடியாத ஒரு போர். கடற்கரையின் செல்வந்த முஸ்லிம்கள் பரவரை அடியோடு அழிப்பதாகச் சூளுரைத்தனர்; அண்டை ஊர்களின் ஆட்களும் சேர்ந்துகொண்டனர். எந்தப் பரவர் படகும் கடலுக்குச் செல்ல முடியாதபடி ஒரு கப்பல் அணி கடற்கரையைக் காத்து நின்றது. அந்த விலையை லுசேனா பதிவு செய்துள்ளார்: ஒரு பரவரின் தலையைக் கொண்டுவருபவருக்கு ஐந்து பணம். தலைகள் குவிந்தபோது அது ஒரு பணமாகக் குறைக்கப்பட்டது என்று பிற்கால வழக்குகள் சேர்க்கின்றன. அப்பகுதியின் இந்து ஆட்சியாளர்களால் அவர்களைக் காக்க முடியவில்லை; அல்லது அவர்கள் காக்க முன்வரவில்லை.[13][10][9]

    ஜோவாவ் த குரூஸ். உதவி ஒரு மனிதர் வழியாக வந்தது. அவர் கோழிக்கோட்டைச் சேர்ந்தவர்; வரலாற்றுக் குறிப்பாளர் தமியாவ் த கோயிஸ் அவரைச் செட்டி என்கிறார்; கஸ்பார் கொரேயா அவரை நாயர் என்றும் சாமூதிரியின் உறவினர் என்றும் கூறுகிறார். சிறுவயதிலேயே சாமூதிரியின் தூதராக லிஸ்பனுக்கு அனுப்பப்பட்ட அவர், அங்கே கிறிஸ்தவராகி, ‘கிறிஸ்துவின் அணி’யின் வீரர் பட்டம் பெற்றார். இந்தியா திரும்பியபின் கடனில் சிக்கினார்; போர்த்துக்கல் மன்னரால் மன்னிக்கப்பட்டார்; பின்னர் குதிரை வணிகத்தில் ஈடுபட்டார். பரவர் தலைவர்கள் அவரைக் கண்டபோது அவர் விற்பதற்கான குதிரைகளுடன் குமரி முனையில் இருந்தார். போர்த்துக்கீசியர் பாதுகாப்பு அளிப்பர் என்றும், அதற்கான நிபந்தனை திருமுழுக்கு என்றும் அவர் கூறினார்.[14]

    கொச்சிக்குச் சென்ற தூதுக்குழுக்கள். பதினைந்து பட்டங்கட்டிகள் அவருடன் கொச்சிக்குச் சென்றனர்; அவர்களின் தலைவர் விக்கிரம ஆதித்த பாண்டியன் என்று பரவர் மரபு கூறுகிறது. அங்கிருந்த போர்த்துக்கீசியத் தளபதி பேரோ வாஸ் த அமரால் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். இந்த உடன்பாட்டைத் தடுக்க முஸ்லிம் வணிகர்களும் பணத்துடன் தம் இரு தூதர்களைக் கொச்சிக்கு அனுப்பினர்; அவர் அதை ஏற்க மறுத்தார். பதினைவரும் திருமுழுக்குப் பெற்று, தங்களை அழைத்துவந்தவரின் குடும்பப் பெயரான ‘த குரூஸ்’ என்பதை ஏற்றனர். அவர்கள் சொன்னதை ஊர்கள் நம்ப மறுத்தபோது, எண்பத்தைந்து பேர் (சில குறிப்புகளில் எழுபது) கொண்ட இரண்டாவது குழு சென்றது; பொதுப் பதில் குரு மிகேல் வாஸ் அவர்களுக்குத் திருமுழுக்கு அளித்தார்.[12]

    கப்பற்படையும் கூட்டுத் திருமுழுக்கும். ஆளுநர் நூனோ த குன்யா நடவடிக்கை எடுக்க ஒப்புக்கொண்டார். 1535 டிசம்பரில் பேரோ வாஸ் த அமராலின் கப்பற்படை கடற்கரைக்கு வந்து முஸ்லிம் கப்பல்களைத் தாக்கியது. 1536இல் கொச்சியிலிருந்து குருக்கள் கப்பல்களுடன் வந்தனர்; முத்துக்குளிப்புக்காகக் கூடியிருந்த ஆண்களைக் கண்டு, அங்கேயே அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒன்றாகத் திருமுழுக்கு அளித்தனர். மிகேல் வாஸ் நான்கு குருக்களுடன் வந்தார்; மொத்தத்தில் ஏறத்தாழ இருபதாயிரம் பேர், ஊர் ஊராக, திருமுழுக்குப் பெற்றனர். இந்தியாவில் ஒரு குலம் முழுவதும் மதம் மாறிய மிகத் தொடக்ககால நிகழ்வுகளில் இதுவும் ஒன்று. பர்னாந்து, மோத்தா, கொரேரா, வாஸ், மச்சாடோ போன்ற குடும்பப் பெயர்கள் வந்ததும் இங்கிருந்துதான்.[15][12][11]

    அதற்குக் கொடுத்த விலை. பாதுகாப்பு இலவசமாகக் கிடைக்கவில்லை. போர்த்துக்கீசியருக்கு ஆண்டுதோறும் செலுத்த வேண்டிய தொகை 75,000 பணம் என்றும், மிகேல் வாஸின் பரிந்துரையால் அது 60,000 ஆகக் குறைக்கப்பட்டது என்றும் பரவர் குறிப்புகள் கூறுகின்றன. அதுமுதல் பரவர் போர்த்துக்கலின் குடிமக்களாகக் கருதப்பட்டனர்; தம் வரிகளை உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களுக்கு அல்ல, ஒரு போர்த்துக்கீசிய அதிகாரிக்குச் செலுத்தினர்.[11][9]

    வேதாளை, 1538. முத்துக்குளிப்பை மீட்க கோழிக்கோட்டுச் சாமூதிரி ஒரு கப்பற்படையை அனுப்பினார்: மரக்காயர் தளபதிகளின் கீழ் ஏறத்தாழ 57 கப்பல்கள், 8,000 ஆட்கள். 1538 பிப்ரவரியில் மண்டபம் அருகே வேதாளையில் மார்த்திம் அபோன்சு த சூசா அதை எதிர்கொண்டு அழித்தார்; சாமூதிரியின் ஆட்களில் ஏறத்தாழ 800 பேர் இறந்தனர். காயல்பட்டினத்திலிருந்த அவர்களின் கோட்டை எரிக்கப்பட்டது; முத்துக்குளிப்பு போர்த்துக்கீசியர் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது; பரவர் அதன் முத்துக்குளிப்பவர்களாயினர்.[16]

    விஜயநகரம் எதிர்த் தரப்புடன் சேர்கிறது. உள்நாட்டு ஆட்சிகள் வருவாயையும் மக்களையும் ஒருசேர இழந்திருந்தன. 1544இல் விஜயநகரப் பேரரசின் தளபதி விட்டலன், பரவரை மீண்டும் அதன் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவர அனுப்பப்பட்டார். ‘வடுகர்’ எனப்பட்ட அவரது படைகள் புன்னைக்காயல், தூத்துக்குடி, மணப்பாடு ஆகியவற்றைச் சூறையாடின; குடும்பங்கள் அருகிலுள்ள தீவுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றன. 1544 ஆகஸ்டில் பிரான்சிஸ் சவேரியார் எழுதிய கடிதங்கள் இதை விவரிக்கின்றன. விஜயநகரப் படைகள் இரண்டாம் முறை வந்தபோது, போர்த்துக்கீசியரால் கடற்கரையிலிருந்து விரட்டப்பட்ட முஸ்லிம்கள் அவற்றுக்கு உதவினர். 1549இல் வேதாளையில் உள்ளூர் முஸ்லிம்களின் உதவியுடன் அவை போர்த்துக்கீசியரின் நிலையைக் கைப்பற்றின. 1553இல் புன்னைக்காயலில் விஜயநகரப் படைகள் கோழிக்கோட்டுப் படைகளுடன் சேர்ந்து போரிட்டன. 1560இல், முத்து அறுவடையில் பங்கு மறுக்கப்பட்டதால் மதுரை நாயக்கர் புன்னைக்காயலை மீண்டும் அழித்தார். உள்நாட்டு ஆட்சியாளருக்கும் செலுத்த பரவர் ஒப்புக்கொண்ட பிறகே அமைதி திரும்பியது.[10][17][18][9]

    இந்த விவரிப்பு குலத்தின் சொந்த மரபையும் போர்த்துக்கீசிய, இயேசு சபை எழுத்தாளர்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த ஆண்டுகளைப் பற்றி எதிர்த் தரப்பு எழுதிய குறிப்பு எதுவும் இன்று இல்லை. அவமதிப்புக்கு அடியில் இருந்த உண்மையான போட்டி, முத்துக்குளிப்பு யார் கையில் என்பதே. ஆண்டுகள், எண்ணிக்கைகள், சில விவரங்கள் ஆதாரத்துக்கு ஆதாரம் மாறுபடுகின்றன; அவ்வாறு மாறுபடும் இடங்களில் இரண்டும் தரப்பட்டுள்ளன.

  8. (08/12) 1542

    ஊர் ஊராக நடந்த பிரான்சிஸ் சவேரியார்

    முதல் மதமாற்றம் போதனையை விட ஓர் உடன்படிக்கையாகவே இருந்தது. அதை மாற்ற இயேசு சபையைச் சேர்ந்த பிரான்சிஸ் சவேரியார் வந்தார்; போர்த்துக்கீசியர் ‘பெஸ்காரியா’ (மீன்பிடிக் கரை) என்று அழைத்த இக்கடற்கரையில் ஊர் ஊராக நடந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து வந்த என்றிக்கே என்றிக்கசு பல பத்தாண்டுகள் தங்கி, தமிழில் எழுதும் அளவுக்கு மொழியைக் கற்றார்.[9][20]

    தமிழின் மிகத் தொடக்ககால அச்சு நூல்களில் சில இதிலிருந்தே பிறந்தன: 1578இல் ஒரு மறைக்கல்வி நூல், 1586இல் புன்னைக்காயலில் அச்சான புனிதர்களின் வரலாறு. இவை இரண்டுக்கும் முன்பே, 1554இல், ரோம எழுத்துகளில் அமைந்த ஒரு தமிழ்ச் செப நூல் லிஸ்பனில் அச்சிடப்பட்டது; அதற்கான செலவைத் தூத்துக்குடிப் பரவர் ஏற்றனர்.[20][21]

    இவை வன்முறை நிறைந்த ஆண்டுகளும் கூட. உள்நாட்டு நாயக்கர், விஜயநகரப் படைகள் புன்னைக்காயல், தூத்துக்குடி, மணப்பாடு ஆகிய ஊர்களைத் தாக்கின; குடும்பங்கள் பலமுறை அருகிலுள்ள தீவுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றன.[10]

  9. (09/12) 1658

    டச்சுக்காரர் கையில் தூத்துக்குடி

    டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி போர்த்துக்கீசியரை விரட்டி முத்துக்குளிப்பைக் கைப்பற்றியது. சீர்திருத்தச் சபையினரான அவர்கள் கத்தோலிக்க வழிபாட்டை ஒடுக்கி, குருக்களை வெளியேற்றினர். இருந்தும் இக்குலம் தன் நம்பிக்கையை விடவில்லை; காலப்போக்கில் டச்சுக்காரர் தளர்ந்தனர். இன்றும் தூத்துக்குடியின் இதயமாக விளங்கும் பனிமய மாதா ஆலயம் 1713இல் எழுந்தது.[22][23]

    இவை அனைத்திலும் இக்குலத்தை வழிநடத்தியவர் அதன் பரம்பரைத் தலைவரான சாதித் தலைவன்; கோட்டையை எந்த ஆட்சி வைத்திருந்தாலும் அதனுடன் பேசியவர் அவரே.

  10. (10/12) 1825

    ஆங்கிலேயர் ஆட்சியும் குறைந்துவந்த சிப்பிப் படுகைகளும்

    தூத்துக்குடி நிரந்தரமாக ஆங்கிலேயர் வசமானது; முத்துக்குளிப்பு அரசின் ஏகபோகமானது. ஒருபோதும் நம்பகமாக இல்லாத சிப்பிப் படுகைகள் 1800களில் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பொய்த்தன. கடல் இன்னும் தந்தவற்றை நோக்கிக் குடும்பங்கள் திரும்பின: சங்கு குளித்தல், மீன்பிடி, உப்பு, அனைத்திற்கும் மேலாகத் தம் சொந்தத் தோணிகளில் கடலோர வணிகப் போக்குவரத்து.[24]

    1806இல் முதன்முறையாகத் தெருக்களில் இழுக்கப்பட்ட பனிமய மாதாவின் தங்கத்தேர்த் திருவிழா, குலம் முழுவதும் கூடும் பெருவிழாவானது.[23]

  11. (11/12) 19, 20ஆம் நூற்றாண்டுகள்

    நீரிணையைக் கடந்து இலங்கைக்கு

    வணிகம் பரவர் குடும்பங்களைக் கொழும்புக்கும் நீர்கொழும்புக்கும் அழைத்துச் சென்றது. அங்கு அவர்கள் வணிகர்களாகச் செழித்து, தனிக் குலமாக அறியப்பட்டனர். தாயகத்தில், மறைப்பணிப் பள்ளிகள் ஆசிரியர்களையும், எழுத்தர்களையும், குருக்களையும், மாலுமிகளையும், துறைமுகத் தொழிலாளர்களையும் உருவாக்கின. இந்தியப் பகுதியில் கடைசிப் பெரிய முத்துக்குளிப்பு ஏறத்தாழ 1961இல் நடந்தது.[25][26]

  12. (12/12) 2001 முதல் இன்று வரை

    வாழும் குலம்

    இலங்கை தனது 2001 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் பரதரைத் தனி இனக்குழுவாக அங்கீகரித்தது. இந்தியாவில், முன்னோர் முத்துக்குளித்த அதே கடற்கரையில் இக்குலம் இன்றும் வாழ்கிறது; மதுரை, சென்னை, வளைகுடா நாடுகள் என அதற்கு அப்பாலும் பரவியுள்ளது. முத்துப் படுகைகள் அமைதியாகிவிட்டன; ஆனால் தூத்துக்குடி இன்றும் ‘முத்து நகர்’ என்றே அழைக்கப்படுகிறது.[25][7]

மீதி வரலாறு உங்கள் முன்னோரிடம்

இந்தப் பன்னிரண்டு பதிவுகள் ஒரு சுருக்கம் மட்டுமே. உங்கள் முன்னோரைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்ததை ஊர் ஊராக, ஆண்டு ஆண்டாகச் சேருங்கள்; பிறர் எழுதியதைச் செம்மைப்படுத்துங்கள். ஒவ்வொரு பதிப்பும் பாதுகாக்கப்படும்.

உங்கள் வரலாற்றைச் சேர்க்க